Vlaggen wapperen weer op gevel Babbelkroeg

Ronny DR, ons lid van het allereerste uur, dat wil zeggen 1985, heeft vier nieuwe vlaggen voor de Babbelkroeg gemaakt. Die hangen sinds afgelopen vrijdag weer fier te wapperen aan de gevel van ons historische pand op de rand van de Grote Markt. 

Wie op een vrijdagavond over de Grote Markt van Mechelen stapt en even naar boven kijkt, kan er niet over zien. Vier grote bonte regenboogvlaggen, 69 treden boven de grond. Ronny, bedankt.

Ronny DR.
Carl P (1/2/2020) Foto’s: Kurt B en Ruben L

Knaller van nieuwjaarsreceptie in Babbelkroeg

De nieuwjaarsreceptie van vrijdag 24 januari in de Babbelkroeg was een schot in de roos. Tussen 21 uur en 2 uur hebben we een 60-tal mensen over de vloer gehad. Oude bekenden én wat nieuwe mensen.

Een bont gezelschap.

19 uur. Met vier mensen van het bestuur aanwezig in de Babbelkroeg om de hapjes en de tapjes klaar te zetten. Toastjes, groenten, witloofblaadjes met garnalen. Hopen drank en schuimtoestanden in de koelkast geplaatst. Tegen 20.30 uur zijn we klaar.

21 uur. De eerste gasten komen binnen. Kussen, gevolgd door de vraag: ‘Glaasje cava of fruitsap?’ De meesten kiezen voor de schuimwijn. Elke receptieganger krijgt na het eerste drankje nog twee bonnetjes voor een vloeistof naar keuze. Al heel vroeg is er veel volk binnen. Achter de tap is het druk. We zijn er al snel met drie, vier mensen bezig.

Twee van de tappers. Nathan en Robin.

22.30 uur. Twee korte nieuwjaarstoespraken. Eentje van Koen. ‘HLWM viert dit jaar haar 35ste verjaardag, opgericht in het jaar toen ik 18 was. We staan hier in België heel ver, maar we moeten waakzaam blijven dat we onze verworvenheden niet verkwanselen. Het volstaat naar Centraal- en Oost-Europa te kijken om te zien hoe het niet moet.’

De nieuwjaarstoespraken.

Ook bestuurslid Ruben nam even het woord. Hij lichtte de plannen voor 2020 toe. Het gaat onder meer om een feestweekend voor onze 35ste verjaardag, een Ardennenweekend in oktober, wandelingen, Planet Chocolat, karaoke… Wie ideeën heeft voor activiteiten, opmerkingen, kritiek… Er staat een ideeënbus op de vloer in de Bab. Gebruiken!

Veel volk in de Bab.

 

Een deel van het leeggoed.

2 uur. De laatste mensen zijn buiten. Opruimen, afwassen, kuisen, leeggoed naar de kelder, volle flessen naar boven. Kassa opmaken…

3 uur. We liggen in bed.

Carl P (26/1/2020)

Met 21 man de eindejaarsperiode in gedanst

De aftrap van de kerst- en eindejaarsfeesten vrijdag 20 december in de Bab was een schot in de roos. Met 21 man – van wie sommigen met een kersttrui – hebben we er een knaller van een avond van gemaakt.

De tappers: Antoine en Ruben.

Een gemengd team tappers: Antoine (vader kerstman) en Ruben (de sneeuwman op latten). Een Babbelkroeg badend in een bij het jaareinde passende sfeer. Een usb-stick met dansmuziek met perfecte overgangen van de ene song naar de andere. En een bende leuke gasten: jong en wat ouder, bekend en wat minder bekend volk en onverwachte gezichten, zoals een Amerikaan en een…Afghaan.  Het waren de ingrediënten voor een geslaagde avond.

De drank ging vlotjes over de toonbank, de rondjes volgden elkaar vrij snel op. Het duurde wel tot rond middernacht voor de stoelen opzij werden geschoven om een dansvloer te creëren. Een, twee man zetten wat aarzelend hun eerste danspasjes. Vrij snel stonden we er met tien en meer te dansen en zot te doen.

Tot ongeveer 1.20 uur, toen we de deuren gesloten hebben. 

We hebben niet gedanst…

Op het einde van de homofilm ‘And Then We Danced’ hebben we niet gedanst. Daarvoor was de ontknoping te somber. 

Irakli en Merab, twee jonge Georgische dansers die verliefd op elkaar worden.

Geen boze betogers voor het Filmhuis op maandag 2 december om 20.30 uur. Dat was even anders in Georgië, waar de film gedraaid werd. Daar wilden de weinige bioscopen die de film durfden te vertonen dat pas doen na de belofte van politiebescherming.

Die was in Mechelen niet nodig. De zaal zat aardig vol, onder wie 15 mensen van de Homo- en Lesbiennewerking Mechelen (HLWM).

Dansschool

Een korte samenvatting van de film. Twee jonge mannen, beiden dansers bij het Georgian National Ensemble, worden verliefd op elkaar. Maar hun liefde wordt in de kiem gesmoord door het homofobe klimaat in de voormalige Sovjetrepubliek, ook en zelfs in de dansschool. De ontknoping stemt niet bepaald happy. De ene danser keert terug naar zijn geboortestreek om er te trouwen met een… meisje. De ander besluit te emigreren naar het buitenland.

Geen happy end dus, wat we van veel homofilms gewoon zijn. Maar wel een film waarbij je bij het naar buiten wandelen denkt: wat een geluk dat ik in West-Europa en niet in Georgië woon. Een aanrader.

Carl P (8/12/2019)

‘Overheid wil liever geen te activistische holebibeweging’

Het holebi-activisme is op zijn retour in België en Vlaanderen. En de overheid vindt dat best goed zo. Die ziet de holebibeweging eerder en liever als een ‘kenniscentrum’ dan als een activistisch iets. Dat bleek uit het debat ‘Is regenboogactivisme nog nodig?’ van eind oktober in Mechelen.

Joke Wuyts.

Voorafgaand aan de voorstelling van F!erce op zaterdag 26 oktober werd door het Huis van de Mens een debat georganiseerd met als thema ‘Is regenboogactivisme nog nodig?’.

Paul Borghs (de auteur van het boek ‘De holebipioniers’ en zelf jaren actief als activist gaf als inleiding een kort overzicht over 70 jaar holebigeschiedenis.

Er werd kort stilgestaan bij verschillende bepalende data:

  • 15 mei 1968: afficheactie aan de Sorbonne in Parijs.
  • 21 januari 1969: acties op het Binnenhof in Den Haag.
  • 28 juni 1969: Stonewallrellen in New York, die vandaag gelden als het begin van alle acties 50 jaar geleden, maar die in werkelijkheid slechts een van de vele acties waren.
  • 4 maart 1970: acties van de Dolle Mina’s in Antwerpen in het kader van de vrouwenrechten inzonderheid voor lesbiennes.
  • 4 november 1970: coming-out van Will Ferdy op de Vlaamse tv, wat een explosie van reacties veroorzaakte.

Tot eind de jaren 80 verliep de holebi-emancipatie zeer moeizaam. Pas vanaf eind jaren 90 veranderde het tij en werd veel wetgeving ten gunste gewijzigd, met onder andere het homohuwelijk in 2001.

Conservatisme

Op dit ogenblik is er weer een tendens naar conservatisme, vaak onder invloed van religieus geïnspireerde groepen en acties in het buitenland: in Rusland is er een verbod op publiciteit rond homoseksualiteit, in Frankrijk is er een sterke conservatief katholieke actie, in Polen worden holebivrije zones uitgeroepen…

Vlnr: Senne Misplon, Marcia Poelman en Paul Borghs.

Na deze inleiding werd onder leiding van Joke Wuyts een debat georganiseerd met als deelnemers Paul Borghs, Marcia Poelman (voorzitster Roze Huis Cavaria Antwerpen) en Senne Misplon (woordvoerder WelJongNietHetero). Gabriella De Francesco (schepen van Diversiteit Mechelen) liet zich verontschuldigen.

De deelnemers benadrukten dat activisme nog steeds erg nodig is. Ze verwezen naar:

  • De invloed van buitenlandse reactionaire groepen in België.
  • Het in Polen in vraag stellen van de onafhankelijke rechtspraak, een mechanisme dat men ook in België opmerkt.
  • In Hongarije werd de organisatie van een congres over holebi’s in publieke gebouwen niet toegelaten en moest men uitwijken naar een Joods centrum, wat de verbondenheid tussen minderheidsgroepen bevestigt.
  • In België verwacht de overheid dat de holebibeweging het door haar gestuurde beleid uitvoert. Daardoor vervalt het contact met de basis (bijvoorbeeld geen papieren ZiZo meer). De achterban verdampt, holebi-activisme wordt niet meer gedoogd, de middelen voor lokale verenigingen drogen op.

De vraag werd gesteld hoe Het Roze Huis zich laat vertegenwoordigen in Mechelen en in de regio Kempen en of het zich niet te veel concentreert op de stad Antwerpen. Marcia Poelman reageerde door te verwijzen naar de Vlaamse Convenant die meer contact met de regio’s voorschrijft. Ze betreurde de afwezigheid van schepen De Francesco.

HRH ‘behartigt’ de belangen van de holebi’s, wat niet hetzelfde is als ‘vertegenwoordigt’. Inclusiviteit is het ordewoord.

Tot slot werd nogmaals benadrukt dat de ‘beweging’ alleen nog mag functioneren als ‘kenniscentrum’. Actievoeren behoort niet meer tot het pakket.

Besluit: het holebiactivisme is nog steeds erg nodig, niet alleen in het buitenland, ook in België en vooral in Vlaanderen.

Jan H (11/11/2019), foto’s Antoine DR

 

Recordopkomst op training GVM

Eind oktober daagden 21 man op de donderdagse training van Gay Volley Mechelen (GVM) op, een record. Een heel internationaal gezelschap. Nieuw is dat ook asielzoekers de weg naar GVM vinden. En ondertussen zijn we derde en vierde geworden op een toernooi in Antwerpen.

De GVM-ploeg die in Antwerpen in B- op een vierde plaats strandde.

Het gaat goed met GVM. Veel volk op de trainingen. Vaak mensen die op andere dagen al trainen in Brussel of Antwerpen en Mechelen op donderdag zien als een tweede kans om te volleyballen. Steeds meer buitenlanders ook, zelfs een Afghaanse vluchteling. En heel occasioneel een vrouw.

Op Allerzielen 2 november hebben we deelgenomen aan het tweejaarlijkse toernooi van Active Company in Antwerpen. De GVM’ers in B+ behaalden brons. Erik was er na zijn zwaar voetbalongeval van september vorig jaar weer bij. Helemaal de oude. De GVM’ers in B- eindigden op een vierde plaats.

Eind oktober, een training van GVM. 21 man aanwezig (niet iedereen op de foto).

Wil je ook eens komen trainen? Of komen kijken? Elke donderdagavond van 20.30 uur tot 22.30 uur in de sporthal van het Sint-Romboutscollege in het Paardenstraatje in hartje Mechelen.

Carl P (11/11/2019)

Pink Devils verliezen met glans in Rotselaar

Dertien Pink Devils hebben afgelopen zondag nipt verloren tegen een Rotselaarse jongerenploeg. De eindscore was 4-3 voor Rotselaar, niet echt onverdiend, maar de zege had even goed voor de Devils kunnen zijn.

Zittend van links naar rechts: Lars, Jeroen, Arsalan, William, Bert, Andy, Iwein, Lowie, Florin en Ben. Staand vlnr: Glenn en Enoch, en achter Enoch schuilt Ibi.

Zondagnamiddag 29 september is het net voldoende lang droog gebleven om een volledige voetbalmatch te spelen op de terreinen van VV Rotselaar. Veld en kantine hadden een hoog ‘FC De Kampioenen’-gehalte. Schamel schuilhokje met houten banken onder golfplaten dak voor de reservespelers en de enkele toeschouwers. De kantine, waar het WK wielrennen te zien was, zag er gelijkaardig uit. Maar, met spotgoedkope dranken: 1 euro voor het hele assortiment.

De tegenstander was een gelegenheidsploeg van vrienden van Pink Devils-speler Dries M. Jong volk dus: gemiddeld misschien 20 jaar. Ik dacht: ‘Oei, dat wordt afzien’, want veel van die gasten, inclusief Dries – onze op één na jongste speler – zitten bij andere voetbalploegen.

Maar ik zat verkeerd. In de eerste helft lagen de Pink Devils duidelijk boven. Maar enkele shots binnen het kader werd gestopt door de keeper van de tegenstander. De tweede helft ging meer gelijk op.

Strafschop

De eindstand was 4-3 voor Rotselaar. Dries M scoorde een van hun goals. Mocht hij bij ons hebben meegespeeld, dan zou de wedstrijd mogelijk anders zijn geëindigd. De goals van de Pink Devils waren van Enoch, Jeroen en opnieuw Enoch (rebound na strafschop).

Opvallend: de wedstrijd werd zonder scheidsrechter gespeeld, maar is bijzonder proper en fair verlopen. Een boeiend experiment dat zeker voor herhaling vatbaar is.

Bij de Pink Devils stonden naast Belgen ook Nederlanders, Afghanen en Roemenen op het veld. Internationaal gezelschap dus.

Volgende keer: winnen tegen Rotselaar. Misschien dat een thuiswedstrijd dan net dat tikkeltje voordeel oplevert om de balans naar onze kant te doen overslaan.

Carl P (tekst en foto, 30/9)

From Bonheiden with love. Groeten, 43 mannen in het blauw

Een schot in de roos, de eindezomerbarbecue van HLWM. 43 aanwezigen, veel en lekker eten, een uniek kader, weergoden die ons vrij gunstig gezind waren, een plons in het zwembad en ambiance.

Mascotte Arco Iris waakt over de genodigden.

Een doodlopende straat in Bonheiden was het decor van de bbq van HLWM. Een decor met een grote partytent, dito tafeltjes, gasbranders om ons warm te houden, een uitnodigend openluchtzwembad met water van 28 graden, personeel in livrei om ons te bedienen, een warme dansvloer… Het decor van de zoveelste bbq van HLWM was af.

De opkomst 43 mannen: van 26 jaar tot in de zeventig. Heel veel bekende gezichten, maar ook mensen die we graag meer zouden zien (doen en komen!). Startuur: 18 uur, einduur: 1.30 uur. Wat stond er op het menu: glaasje bubbels of sinaasappelsap bij de aankomst, drie of vier soorten ge-bbq’de vis als voorgerecht, en vier verschillende soorten vlees als hoofdgerecht. Vergezeld van creatieve salades, broodjes… Nagerecht: Magnum-ijsjes. Het geheel overgoten met all-you-can-drink wijn, cola, bubbels…

Onze gastheren Jan en Antoine.

Op vraag van onze gastheren Jan en Antoine was iedereen – ter herdenking van 50 jaar Stonewall (het begin van de homo-emancipatie) – in min of meerdere mate in het blauw gekleed. Dankzij dat blauw viel het blauw van de kou wat minder op. Al was het in de grote partytent lekker warm. Een ander groepje is gedurende een groot deel van de avond bij de bbq blijven staan. Al moesten we soms wat doordraaien, wegens te warm op rug en poep (ook al van de kok en het opdienend personeel).

En dan was er dat zwembad, uitnodigend diepblauw en feeëriek verlicht. Zouden we…, zouden we niet…? Wie durft? Maar toch niet naakt… ‘Ik heb wel geen zwembroek mee!’ ‘Vraag er dan een aan Antoine of Jan.’ Uiteindelijk zijn de twee jongsten (26 en 30) erin gedoken, mét zwembroek aan. Naar het schijnt was het heerlijk. Arco Iris was hun exotische speelvriendje in het water. Het water was dan wel 28 graden, de luchttemperatuur boven dat water was, zo laat op de avond, een magere 15 graden of zo. Heel snel eruit, vlug een grote badhanddoek om zich heen geslagen, en voor de gasbranders en elektrische verwarming gaan staan. Om te drogen, maar eerder nog om warm te blijven.

Het gros van de aanwezigen heeft uren in de partytent zitten praten, over de voorbije zomer, het leven, hun werk, de gemaakte reizen, HLWM,… Een ander, kleiner groepje, waagde zich aan danspasje binnenshuis. En af en toe trokken mensen van het ene naar het andere.

Het was goed. Rond 1.30 uur gingen de laatsten naar huis, onder wie ondergetekende. Goed? Het had niet beter kunnen zijn. Bedankt Jan en Antoine.

Carl P (9/9/2019) (tekst en foto’s) en Kurt B (foto’s)

 

Wachten op de gasten.
Goed om op te bakken, nog beter om je aan te verwarmen.
Met de groeten van Arco Iris.
Zouden we? Of toch maar niet? Twee man zijn in het zwembad gedoken. Ruben en Bart.
Ruben en Bart, of omgekeerd.

 

 

 

GVM wint zilver op beachtoernooi Grote Markt Mechelen

Drie dames van Mavoc, twee volleyballers van Hofstade-Zemst (van wie een ook bij GVM speelt), de ouderdomsdeken van GVM en de coach van GVM. Dat was de bonte mix van zeven spelers die op zaterdag 29 juli onverwacht de finale haalden op een uitgeregend beachvolleybaltoernooi op de Mechelse Grote Markt. 

In tegenstelling tot de voorgaande jaren, toen de samenstelling van de ploeg slechts een klein beetje verschilde, begon het toernooi voor GVM Maneblussers zeer sterk. Alle poulewedstrijden werden gewonnen, sommige met erg grote verschillen in de puntentelling.

Aan het einde van de poulefase stond onze ploeg op de 2de plek op een totaal van 36 deelnemende recreatieve ploegen. Tijdens al onze poulewedstrijden regende het amper. Het was alsof ook de weergoden, naast de goden van de loting, ons goedgezind waren, terwijl er tijdens de andere wedstrijden vaak regen viel. En niet te vergeten: een regenpauze van 45 minuten, toen het haast aan het stormen was.

Vlnr: Tijl, Ward, Erik en Björn.

 

Nagelbijters

De kwartfinale en de halve finale waren nagelbijters van wedstrijden, waarbij beide ploegen elkaar waard waren en de scores dat ook aangaven. We wonnen twee keer met slechts enkele punten verschil. De bonuspunten die we kregen omdat bij GVM tijdens elke match drie vrouwen op het veld stonden – twee vrouwen waren verplicht – waren gerechtvaardigd. 

Ook de finale was een spannende en natte affaire. Uiteindelijk trok Het Familieploegske, ook met drie dames in de ploeg, aan het langste eind. Al kon het ook de andere kant op gegaan zijn, want ook nu was het verschil 1 of 2 punten.

De prijzenpot: een beker, T-shirts, een bal en een doos chips. Proficiat.

Chips

Op de prijsuitreiking kreeg GVM na vier of vijf deelnames eindelijk waar het al die jaren van droomde: een beker. Ook in het prijzenpakket: een set knalroze T-shirts en een doos vol ‘oven baked chips’ van een erg bekend chipsmerk. 

Nadien zijn enkele spelers nog Italiaans gaan eten om nog wat te kunnen napraten over de voorbije dag. Het was ondanks de regen een erg prettig toernooi.

Björn VDB (tekst) en Walter P (foto’s) (31/7/2019)

Na afloop samen pizza of spaghetti eten. Vlnr: Jonathan, Björn, Walter, Tijl en Ward.

De sportieve zomer van HLWM, Pink Devils en GVM

Na twee jaar met te weinig water kon HLWM eind juni eindelijk nog eens gaan kajakken. De ex-Pink Devils, aangevuld met enkele nog spelende leden die er van in het begin bij waren, trokken voor een lang weekend naar Luxemburg. En Gay Volley Mechelen is aan het beachvolleyballen geslagen.

Jonathan en Bjorn in actie.

Kajak

Als het in België warm is, is het warm. De vorige twee edities van de kajaktocht sneuvelden door de hittegolven. Dit jaar zijn we vroeger gaan kajakken. Toen eerder die week het bericht kwam dat het kwik zou stijgen naar 35 graden… Gelukkig was het in Hotton bewolkt en dus koeler dan in de rest van het land.

We (Hendrik, Carl en Koen, Jonathan en Björn, Bart en Brent – een Amerikaan) kwamen samen op zondag 23 juni om 10 uur aan het Rodekruisplein in Mechelen. Hendrik was net de zool van zijn sandaal kwijt. Gelukkig was AS Adventure open.

De zon was op dat punt van de dag nog genadig. Maar het zou warmer worden. Factor 30 tot 50 en het smeren kon beginnen. De tocht ging van Hotton naar Noiseux, over de Ourthe, 12 km. We kregen de instructies om tweemaal rechts te houden en aan de omgevallen boom links te houden, omdat we anders zouden stranden. 

De deelnemers: Carl en Koen, Jonathan en Bjorn, Hendrik, Bart en Brent.

Hoewel er volgens de uitbaters genoeg water was, was het bij momenten toch zwoegen. Tot op het punt dat uitstappen de enige optie was. De boot van mijn Team Texas had ook water gemaakt. We moesten in volle rivier de boot omdraaien. Een van onze peddels viel in het water en dreef weg. Dus achter de peddel aan. Het was een strijd om het ding te pakken te krijgen. En de terugtocht naar de kajak, stroomopwaarts dus, viel vooral op de diepere stukken niet mee. Weer bij de boot was Team Texas klaar om verder te gaan, de richting die de paddel was uitgedreven… Om te rotten ben je dan. Ach wel ja, dan ben je tenminste afgekoeld.

De kajaktocht duurde drie uur. De rit terug naar Hotton ging langs de rivier. Toen werd het ons duidelijk hoe ver we eigenlijk hadden gekajakt. ‘Hebben we echt zoveel gekajakt?’, viel in het busje te horen. 

De tocht was gedaan, maar het feestje nog niet. We wandelden het dorpje in op zoek naar een dorstlesser. Het café in de buurt van het cultureel centrum was zo vriendelijk om ons een plaats voor een garagepoort te gunnen, zodat we in de schaduw konden zitten. En we kregen honger. 

De aankomst.

In de dorpskern was er een dorpsfeestje. Daar hadden ze enkel snacks. Dan maar op zoek naar een restaurant. Overal kregen we te horen: ‘Dat is pas vanaf half zes mogelijk.’ Het was toen rond 16 uur. Zelfs de frituur was dicht. We belandden uiteindelijk in Made in Famenne, waar ze ons wel wilden bedienen, op voorwaarde dat we wachtten tot half zes… We zijn blijven zitten.

Moge de weergoden bij de volgende editie iets genadiger zijn en wat meer regen over België strooien in de weken die de kajaktocht voorafgaan. 

Pink Devils

Een week later trokken 13 ex-Pink Devils – en nog enkele actieve Pink Devils van het (bijna) eerste uur – voor een erg lang weekend (van donderdag tot zondag) naar Gouvy in de provincie Luxemburg. Mooie, afgelegen boerderij. Vrijdag zonnen en zwemmen in het meer van Bütgenbach. Voor de geplande paintball was het te warm.

Net voor de bbq, in Gouvy.

Zaterdag naar Luxemburg-stad. Eerst een uitgebreide aperitief bij Bob M, die er woont. Dan naar het centrum voor een wandeling. Maar het was er zo warm… Onze hoofdbekommernis: waar is er een terras in de schaduw. In de late namiddag met de groep naar een escaperoom getrokken. Zes man in een gevangeniscel, zes man in een laboratorium. Binnen het uur waren we buiten. ’s Avonds lekker diner. Zondag een paar kilometer gaan stappen, zoals de Nederlander in het gezelschap steeds weer herhaalde.

Luxemburg-stad. 50 meter boven de grond zwevend.

Het Pink Devils-weekend, een organisatie van Joris en Ad, is stilaan een traditie. Blijven organiseren, jongens.

De actuele groep Pink Devils trekt in de loop van deze week naar Rome voor de Eurogames, de Europese kampioenschappen sport voor holebi’s. We treden er aan met een eigen ploeg van 14 man. Hou deze website in de gaten voor foto’s en verslagen.

Zondagochtend: wandelen.

Gay Volley Mechelen

GVM zit sinds eind juni in vakantiemodus. Dat betekent beachvolleyball op de gloednieuwe terreinen van IHAM achter het station. Gelukkig is het iets minder warm dan de voorgaande jaren. Maar zonder liters water red je het toch niet.

Aangenaam volleyballen van 19.30 uur tot zonsondergang. Walter als scheidsrechter, de anderen alles gevend. Anders dan in zaal moet je rekening houden met de sterkte en de richting van de wind. Ook anders dan in zaal, buiten kan je ervan profiteren om tijdens het volleyballen een mooi kleurtje te krijgen.

Gay Volley Mechelen tijdens het beachvolleybal.

We blijven tot en met 1 augustus beachen. Ondertussen doen we ook nog mee aan het jaarlijkse Onder den Toren-volleybaltoernooi. Jullie mogen altijd komen kijken of, wat beachvolleybal betreft, meedoen.

Teksten: Bart V en Carl P (8/7/2019) Foto’s: Hendrik, Carl en anderen.