25 jaar werking samenvatten is niet makkelijk. Daarom verzamelden we indrukken die tot de verbeelding spraken…

"De liefde en het enthousiasme waren groot."

In den beginne was er niets. En toen, in de vroege jaren '80 heeft er een tijdje een Babbelkroeg bestaan, maar die heeft het niet lang uitgehouden. Half de jaren '80 dan stelde ene Peter C. de vraag aan het FWH "of er in Mechelen iets was". Het antwoord was "neen", maar dit gaf toch aanleiding tot het samenkomen van enkele mensen op wat de eerste stuurgroepvergadering zou worden van de Homo- en Lesbienne Werking Mechelen: HLWM.

Ach, die naam?
Járen geleden gebeurd tijdens een Roze Huis- benefiet, maar op mijn netvlies gebrand : de vertwijfelde en zoekende blik van de betreurde éminence grise Mon Slembrouck, mijn aanwezigheid en Mechelse roots wetend, als hij probeert de vier medeklinkers er in de juiste volgorde uit te krijgen. Tevergeefs. Toegegeven, het bekt niet lekker. Maar ja, dat doet ADSL ook niet. En da's toch ook op korte tijd in ons taalgebruik binnengeslopen, niet? Er is gespeeld met het idee van een naamsverandering. Maar daar leek geen enkel voordeel mee te halen, zeker niet qua naambekendheid, dus afgevoerd.

Een bonte historiek
De quote bovenaan is te mooi om zomaar ergens in een paragraaf verzeild te raken. Soms waren de liefde en het enthousiasme wel wat teveel, werd mij toevertrouwd. Er was bijna iedere week een activiteit, er was de Babbelkroeg en er waren de repetities. Ja, repetities. Moment, daar kom ik direct op terug. Hoe dan ook, men kwam een keer of vier, vijf bij elkaar. Per week. Er waren Bonte Avonden : playback, travestie-acts, poëzie, vormingsavonden (aids, transseksualiteit…), fietszoektochten, en van in het begin was er de HLWM-BBQ. Begonnen in het hofje in Keerbergen van één van de stichters met 20 deelnemers, groeide dit evenement enkele jaren daarop al naar 72 deelnemers. Er is een numerus clausus ingesteld, de festiviteit dreigde te verzuipen in zijn eigen succes.
"Ambiance !" is een kreet die overigens heden ten dage nog altijd erg vaak in het Mechelse weerklinkt. Wetende dat er in die jaren nauwelijks 20 groepen waren in heel Vlaanderen, is het niet verwonderlijk dat die ambiance-echo tot ver buiten de stadsgrenzen werd opgevangen. De ledenlijst – er zijn een 150-tal leden op dit moment – vertoont tot op de dag van vandaag een bonte verzameling postcodes in binnen- en buitenland. Wat eenieder nog kent als Het Gehoor (dat is nu echt niet om te pesten, maar ik weet echt hun nieuwe naam niet) is in Mechelen raad komen vragen alvorens op te starten.
Nog zo'n rode draad door de HLWM-geschiedenis : verbroederen met andere groepen.

De repetities
Niet gehinderd door enige toneelervaring en met een begeesterde stuurgroep die uit 12 man bestond, werd er een toneelstuk op poten gezet : "Omgekeerd". Het thema laat zich raden: homoseksualiteit was de norm, hetero's een bedenkelijke minderheid. We schrijven 1988 overigens. Een scheet geleden in de wereldgeschiedenis bij wijze van spreken, ééuwen terug in de tijd als het op holebi-emancipatie aankomt. Dat wordt tegenwoordig nogal makkelijk vergeten. Hoe dan ook, een daverend succes. Dermate groot dat de vraag kwam om de opvoering in de Ancienne Belgique nog eens te herhalen. Dat is er niet meer van gekomen. Zoals gezegd, het werd soms wat teveel en het verzadigingspunt was toen wel bereikt. Er bestaat gelukkig nog een videoreportage van dit Mechels Holebi-monument.

De babbelkroeg
Ook van in het begin een vaste waarde: de babbelkroeg, iedere vrijdagavond geven de Mechelaars rendez-vous in de refter van Elker-Ick(Ik). Eerst in de Adegemstraat en vanaf maart 92 in het verlengde daarvan, in de Hanswijkstraat, recht tegenover de Hanswijk-kerk en het MMT. Nogal klein en rokerig, maar ook de andere ruimtes mogen gebruikt worden in het weekend en ook de andere Mechelse groepen maken daar gebruik van. Geen reden dus om uit te kijken naar een eigen Roze Huis en de gezonde financiële toestand in het gedrang te brengen. De ruimtes boven worden ook gebruikt voor vormings- en andere activiteiten. Een andere rode draad door de Babbelkroeggeschiedenis zijn de thematische avonden. De gezamenlijke eindejaarsviering – op verplaatsing – is nog maar nauwelijks verteerd of rond 14 februari kondigt Swinging Valentine zich al aan. . In het najaar wordt er traditioneel rond 1 november een pannenkoekenslag gehouden en aangezien mannen toch nooit volwassen worden, bewijzen we dat rond 5 december rog eens luidruchtig tijdens Swingterklaas. Met Pasen klinken de paasklokken in de babbelkroeg tijdens de Happy Easter Party.
Dat zijn nog maar de geplande en aangekondigde specials. Als een tapper het in zijn bol krijgt iets speciaals te doen, kan een gewone vrijdagavond een onverwacht exotisch tintje krijgen. Aan de kapstok is al op te maken of er wat aanwezigen zijn, maar een mens moet werkelijk de laatste hoek rechtsom maken, om uit te maken wat er nu weer aan 't gebeuren is. Er circuleert nog altijd het verhaal hoe op een hete vrijdagavond lang geleden het planten van een ijsblokje in iemands décolleté is geëscaleerd met steeds grotere recipiënten om elkaar af te koelen. Een emmer was het grootste dat ze vonden. Ze zijn buitengedreven.
Jazeker, ook in de Babbelkroeg is er mogelijkheid tot een goed gesprek. En uiteraard is er iedere vrijdagavond iemand aanwezig om voor eerstelijns onthaal te zorgen.

Het unieke fenomeen : de toog.
Vakkundig en uiterst robuust ineengetimmerd en -gemetseld door een HLWM'er van het eerste uur die op die wijze een wat bruusk afgelopen relatie verwerkte. De refter van Elker-Ick is niet bijster groot, maar bevat toch enkele tafeltjes en stoelen waar vooral jongeren en de tegenwoordig nogal zeldzame dames een zitplaats zoeken terwijl de rest van het gezelschap zich vermeidt aan één zijde van de toog. Met gemiddeld 80 cm ruimte tussen de muur en de toog en in de wetenschap dat iedere rechtgeaarde HLWM'er zijn drie begroetings- of afscheidskussen geeft én krijgt en de moeilijkst bereikbaren – de tappers van dienst – nooit en door niemand overgeslagen worden, ontwikkelt zich daar in dat hoekje iedere vrijdagavond een wellustige vorm van spitsroeden lopen. Het is als Campari drinken: je moet het gedaan hebben, al is het maar eens in je leven.

Frank Gout